İçindekiler
Bay Area'lı harf sanatçısı Jessica Hische, Meta'nın yeni yapay zeka asistanı Muse için M logosunu tasarlayacağında bazı insanları kızdıracağını biliyordu. "Yapay zeka da üçüncü ray gibi, Meta da üçüncü ray gibi." diyor. Yine de Oakland'da iki fiziksel sanat ve kırtasiye dükkânı işleten bir küçük işletme sahibi olarak paraya ihtiyacı vardı.
Bültenle duyurdu, tepki patladı
Hische, geçen ay bülteninde "Yeni iş! (Bana kızmayın)" başlığıyla Meta ile Muse için bir ikon ve logotip üzerinde çalıştığını duyurdu. Haber Threads'te hızla yayıldı; onlarca tasarımcı arkadaşı onu "satılmakla" eleştirdi. Bazı kullanıcılar "İğrenç... Mesele para değil, etik." gibi yorumlar yaptı; bazıları ise evinin fotoğraflarını paylaşıp serveti hakkında tahminler yürüttü.
Hische, küçük bir işletme sahibi olarak ödemeleri karşılamak için işe ihtiyacı olduğunu anlatmaya çalıştı. Bir kullanıcı, geçim derdini anlattığı bir yorumu bağlamından koparıp "Bu zengin kız Noel'de 50 bin dolar harcıyor" şeklinde çarpıttı. Tepki, beklediğinden çok daha büyük oldu.
İki günlük iş, 12.500 dolar
Hische, logo yenileme konusunda uzman: Fender'in Squier markasını, Jeni's Ice Cream'i ve Southern Living dergisini yeniden tasarlamış. Meta ekibi M harfini şirket içinde zaten denemişti ama sonuçtan memnun değildi. Hische'e göre M üzerindeki sprint çok yoğundu: işi iki günde yaptı ve 32 farklı sürüm üretti. Logotip ise iki hafta daha sürdü.
Tasarımcı, bu iki günlük sprint için 12.500 dolar ücret aldığını söylüyor: "İki günde kazanmak için muhteşem bir para, ama hayat değiştiren bir para değil." Hische, süreçte hiç yapay zeka kullanmadığını özellikle vurguluyor.
"Spa'ya gitmiş gibi görünsün"
Hische logo yenilemelerinde şu yaklaşımı benimsiyor: "Bir hafta sonu spa'ya gitmiş gibi görünmelerini isterim — tonlarca estetik ameliyat geçirmiş gibi değil. Taze ve yeni; bir şeyin farklı olduğunu ama ne olduğunu çıkaramadığınız, yine de hoşunuza giden bir his." Ona göre Meta ekibinin temel isteği, logonun "ilham veren ve yaratıcı" hissettirmesi, Muse'un oynanabilir ve eğlenceli bir araç olduğu izlenimini vermesiydi.
Meta'nın yapay zeka biriminin yöneticisi Alexandr Wang'in, logonun bazı rakiplerinki gibi "kötü görünmediğini" söylemesi de gündeme geldi. Hische, ekibin asıl kaygısının Meta'nın sonsuzluk logosuyla aynı evrene ait görünmek olduğunu belirtiyor.
Tepki nasıl karşılandı?
Hische, olay büyümeden önce eleştirilere açık ve konuşkan biçimde yanıt verdiğini, bu yaklaşımın geçmişte gerilimi düşürdüğünü söylüyor. Ancak bu kez tepki kontrolden çıktı: "Sanki Threads'in tamamıydı." İki gün boyunca sarsıldığını ve ağladığını anlatan Hische, "Bugüne kadar yaptığım her şeyin, verdiğim tüm iyi kararların, ücretsiz paylaştığım kaynakların boşa gittiğini hissettim." dedi.
Tepkinin arkasındaki korku
Hische, özellikle tasarımcılar arasındaki sert tepkinin kaynağını "korku" olarak yorumluyor: ticari sanat üzerindeki yapay zeka etkisine dair gerçek endişeler var. Kendisi de bir dönem yapay zekaya sert biçimde karşıydı; eşi yapay zeka üzerine çalışırken bu konuda tartıştıklarını anlatıyor. Zamanla teknolojinin veri işleme gibi alanlardaki faydasını gördüğünü, ancak yapay zekanın insanın yerini aldığı ya da insan yaratıcılığı gerektiren işi üstlendiği noktada sorunun başladığını söylüyor.
Hische, bir şirketin üretken yapay zeka yerine bağımsız bir sanatçıyı işe almasının aslında arzu edilen gelecek olduğunu savunuyor. Ancak olay, bazı çevrelerde yapay zeka için çalışmanın büyük bir ihanet olarak görülecek kadar yapay zeka karşıtlığının arttığını gösteriyor.
Yapay zeka çağında sanatçı olmak
Hische'nin hikâyesi, yapay zeka tartışmasının merkezinde duran bir gerilimi görünür kılıyor: teknolojiyi üreten şirketlerle çalışmak, üretken modellerin yaratıcı işleri ele geçirmesine karşı çıkmakla nasıl bağdaşır? Hische, bir yandan üretken yapay zekanın ticari sanata etkisinden endişe ederken, diğer yandan Meta'nın bir insan sanatçıyı işe almış olmasını olumlu buluyor. Ona göre sorun, yapay zekanın insan yaratıcılığının yerini aldığı noktada başlıyor. Vaka, bağımsız sanatçıların iş seçimlerinin neden bu kadar yoğun bir etik tartışmaya dönüştüğünü net biçimde gösteriyor.